انواع میگوها و لابسترها و خرچنگ های آب شیرین

[Mahdi3000]

میگو

Shrimp

میگوها حیواناتی هستند از راسته " آرتروپودا " زیر راسته " کروستاسه آ " طبقه " مالاکوستراکا " خانواده " دکاپودا " و زیر خانواده " پلوسیه ماتا " .
این موجودات جالب که در حقیقت رفتگران و نظافتچی های دنیای زیر آب هستند ، کف رودخانه ها ، آبگیرها و دریاها را بعنوان قلمرو خود برگزیده اند و به انجام وظیفه خود در جهان هستی مشغولند . از میان انواع و گونه های متعدد و مختلف میگوها که اکثر آنها بومی آبهای شور و دریا هستند ، تعدادی از آنها چه از آب شیرین ، چه از آب شور و یا دریا توانسته اند راه خود را به دنیای آکواریوم باز کنند و جای خویش را به دست آورند و همانطور که در میان غذاهای دریای از ماهیها جا نمانده اند در آکواریومها هم با آنها همسایه شوند .
آناتومی :
این آبزی سخت پوست جالب دارای بدنی شگفت انگیز است ، بطوریکه از اجزای زنجیر مانند سختی بنام سومیت تشکیل شده که دو به دو به یکدیگر و یا توسط مفصلی نرم و انعطاف پذیر به دیگر اندام متصل شده اند . آنها دارای دو سری آرواره و تعداد زیادی اندام ضمیمه که نقش کمک کردن به آرواره ها را برای غذا خوردن ایفا می کنند در جلوی دهانشان هستند . اندام میگوها با یکجفت بازوی چنگ مانند آغاز می شود . در پشت بازوان دارای 4 جفت پا برای راه رفتن و بعد از آن 5 جفت پای کوچک که بعضی میگوها برای شنا کردن از آنها استفاده می کنند و بعضی دیگر نیز مانند شاه میگوها ( کری فیش یا لابستر) با استفاده از دم و این پاهای کوچک یا پلیوپودها فقط رو به عقب شنا می کنند .



آنها همچنین از این پاها برای تغییر جهت خود و هدایت آب به آبشش و غذا به دهان و ماده ها برای نگهداشتن تخمها در زیر شکم خود نیز استفاده میکنند .
دو جفت شاخک جلوی دهان میگوها در زمان لاروی نقش اندام شنا و تغذیه لاروها و در میگوهای بزرگسال نقش سنسورهای ردیابی را دارند که به آنها در یافتن غذا و مسیر کمک میرسانند . یک جفت شاخک کوچکتر دارای کیسه حاوی مایعی است که در حقیقت کار گوش میانی در انسانها را انجام میدهد و یک جفت شاخک بزرگ که بسیار حساس هستند به آنها کمک میکنند حتی در تاریک ترین محلها به سرعت و بدون هیچ مشکلی حرکت کنند . همچنین بر روی شاخکها اندام و سلولهای چشایی هستند و از آن گذشته با سلولهای حساسی که بر روی آن شاخکها قرار دارند کوچکترین حرکت آب را تشخیص می دهند . در واقع این شاخکها مانند رادارهایی همه کاره هستند که از مزه غذا گرفته تا حرکت آب و موانع موجود بر سر راه آنها را شناسایی می کنند و می توان گفت مهم ترین و حیاتی ترین بخش بدن میگوها را تشکیل می دهد که بدون آن قادر به زندگی نیستند .
بدن میگوها از پوشش سختی از جنس کیتین و کربنات کلسیم برای محکمتر شدن این پوشش پوشیده شده که مقدار کربنات کلسیم در زره خرچنگها بیشتر و در نتیجه پوست آنها محکم تر است .
بدن میگوها از دو لایه پوشش شاخی پوشیده شده که لایه بیرونی محکمتر و وظیفه محافظت از لایه نرمتر درونی را که روی هم اسکلت میگو را تشکیل میدهند بر عهده دارد و ماهیچه ها نیز بوسیله پی هایی به این اسکلت متصل شده اند تا بدین وسیله بتواند حرکت کند .
پوست اندازی :
میگوها دارای رشد سریعی هستند از اینرو پس از مدتی پوستشان برای آنها کوچک شده و دیگر نمی توانند رشد کنند . ولی لایه پوست نرم داخلی بطور دایم رشد می کند . در این زمان غدد واقع در پایه چشمی هورمونی ترشح می کنند که برای چند روز اشتهایشان را فرو می نشاند تا حجم بدن کم شده و لایه پوست داخلی جای بیشتری برای رشد داشته باشد و همچنین لایه پوست خارجی را ضعیف کند . سپس خود را از قسمت انتهای پوست خارج می کنند . گاهی به هنگام پوست اندازی یعضی اندام در پوست گیر میکنند و کنده می شوند . ولی خوشبختانه میگوها این توانایی را دارند که اندام غیر حیاتی از دست رفته ، مانند پاها را بازسازی کنند .

پس از اینکه پوست قدیمی را انداختند پوست جدید نرم و پر چین و چروک است و آنها بخاطر انرژی زیادی که صرف بیرون آمدن از پوست کهنه می کنند سنگین و کم تحرک هستند . در این هنگام است که اندام از دست رفته را جایگزین می کنند و پوست جدید باز شده تا جای بیشتری برای رشد در اختیار میگو قرار دهد . پوست جدید و نرم از جنس کیتین بسته به گونه میگوها از چند ساعت تا چند هفته زمان نیاز دارد تا کلسیم کافی را از آب برای سخت شدن جذب کند و در طول این مدت آنها از طرف همسایگان شکارچی کاملاُ آسیب پذیرند . در این مدت میگو استرس زیادی را تحمل میکند و کیفیت آب باید دایماُ تحت کنترل باشد .
بیشتر میگوها پوست قدیمی خود را می خورند تا کربنات کلسیم آن را جذب کنند . ولی اگر بیش از یک روز پوست را نخورند ، باید پوستهای قدیمی را از مخزن خارج کرده تا اگر اندامی در آنها به جا مانده داخل آب آکواریوم نگندد و باعث آلودگی آب نشود .
تولید مثل :
تولید میگو بسته به عملکرد می تواند سخت و یا آسان باشد . تشخیص جنسیت میگوها ، خرچنگها و لابسترها بسیار ساده است . میگوهای نر بین پاهای بزرگ که برای راه رفتن استفاده میشود ، بین قسمت ششم تا هشتم بدن لوله ی اسپرمی دارند در حالی که ماده ها در زیر شکم پهنشان فضای بازی برای نگهداری تخمها دارند .
میگوهای نر و ماده به آسانی جفتگیری می کنند و برای این کار چندان سختگیر نیستند و نیازی نیست که دقت زیادی در مورد شرایط شیمیایی آب به خرج داد . پس از جفت گیری ماده تعداد بسیار زیادی تخم میگذارد . اما از اینجاست که سختی کار آغاز میشود . بدلیل دشواری فراهم کردن غذای مناسب و کنترل کیفیت آب تنها تعداد کمی از چند صد هزار تخم مراحل لاروی را میگذرانند و به بزرگسالی میرسند . در مرحله لاروی و زمانی که لاروها به حرکت در آمدند باید یک برنامه غذایی کاملاُ مغذی و کامل برای آنها ترتیب داد که شامل روتیفرها ، پلانگتونها و فیتو پلانکتونها باشد . پس شرایط آب از این مرحله به بعد اهمیت زیادی دارد و رفته رفته همراه با رشد باید غذاهای مناسب با آنها را برایشان فراهم کرد .
محیط زیست :
میگوها از محیط های متفاوتی می آیند ولی از لحاظ نیاز محیطی شبیه یکدیگرند و برای آنها در آکواریوم باید محلهای زیادی برای مخفی شدن در نظر گرفت که با خیال راحت در زمان پوست اندازی بتوانند خود را از دید شکارچیان مخفی کنند و از استرس بدور باشند تا سلامتشان تضمین گردد . یکی از مهمترین نیازهای میگوها گیاهکاری متراکم در محلهایی از آکواریوم است تا با مخفی شدن در میان گیاهان احساس امنیت کنند و همچنین بتوانند غذای خود را در محلی امن یافته و بخورند .
مسئله مهم دیگر در مورد محیط زندگی میگوها کیفیت آب است . با توجه با اینکه میگوهای بزرگتر زمان غذا خوردن اتلاف بیشتری میکنند . برای آنها باید دقت بیشتری کرد که این مسئله در زمان پوست اندازی اهمیت ویژه ای پیدا میکند و ممکن نیست مگر با استفاده از یک فیلتر خوب که در عین قوی بودن جریان شدیدی به آب ندهد .
گرچه میگوها دامنه وسیعی از سختی و اسیدیته را تحمل می کنند ولی بهترین حالت برای آنها آب نیمه سخت و در حدود خنثی است . سختی آب = 12 – 20 پ هاش = 6.5 – 7.5

منبع :
کتاب اطلس ماهیان آب شیرین
گردآوری و تالیف : مهدی اعظمی

ادامه دارد .

[Mahdi3000]

انواع میگوها :

میگوها به 4 گروه عمده تقسیم می شوند که از این قرارند :

1 – میگوهای جلبک خوار : ( Algae Eating Shrimp )

همانگونه که از نامشان پیداست این میگوها از جلبکها و گیاهان نرم تغذیه می کنند و در برنامه غذاییشان باید از غذاهای گیاهی مانند ویفرهای گیاهی منجمد و خشک به همراه کمی دافنی و آرتمیا استفاده و در مخزن نگهداریشان گیاهکاری متراکمی تدارک دیده ، تعدادی گیاه شناور برای سایه انداختن در آب و نور ملایم نیز برایشان در نظر گرفت . در ضمن مهمترین موضوع همسایگانشان هستند که باید از میان آبزیان صلحجو و غیر شکارچی انتخاب گردند . متاسفانه این گروه از میگوها را بسختی می توان در آکواریوم خانگی تولید کرد .
اعضای متداول این گروه در میان آکواریوم داران از این قرارند :











ادامه دارد .

[Mahdi3000]

2 – میگوهای چنگال بلند : ( Long Arm Shrimp )

گرچه این گروه از میگوها بزرگ میشوند ولی معمولاُ بجز گهگاهی که از قلمرو خود دفاع میکنند و یا با دیگر میگوها بر سر غذا کشمکش میکنند ، آرام و صلحجو هستند ولی بهتر است که جانب احتیاط را رعایت کرده و آنها را با ماهی های باله بلند و کوچکی چون تترا نئون و گوپی ها نگهداری نکنید زیرا گاهی با چنگالهای قدرتمندشان به ماهی های کوچکی که به قلمروشان تجاوز کرده و یا قصد خوردن قضایشان را داشته باشند حمله میکنند و به آنها آسیب جدی می رسانند . گونه های کوچکتر این میگوها در بعضی فروشگاه های آکواریوم بعنوان میگوی جلبکخوار و یا پسماند خوار رودخانه ای و یا غذای زنده بفروش می رسند ولی جالب است بدانید که با کمی حوصله می توانید آنها را دست آموز کرده و آموزش دهید که از دستان شما غذا بخورند .
برنامه غذایی این میگوها باید شامل غذاهای خشکی مانند پلت ها و گرانولهای مخصوص میگو به اضافه غذای منجمد مانند دافنی و آرتمیا به همراه مکملهای گیاهی باشد .
یکی از رفتارهای جالب میگوهای چنگال بلند جمع آوری غذا در یک محل و پاسداری از آن است و تنها زمانی به دیگر همسایگان اجازه می دهند از آن غذا بخورند که خود سیر شده باشند .





















ادامه دارد .

[Mahdi3000]

3 – میگوهای شبح : (Ghost Shrimp )

این میگوهای کوچک معمولاُ بعنوان غذای زنده و یا آبزیان اجتماعی عرضه می شوند . اغلب آنها به نام میگوهای رودخانه ای پسماند خوار و مناسب برای مخازن عمومی شناخته می شوند . برای این آبزیان زیبا باید گیاهکاری کافی کرد تا بتوانند در میان گیاهان پناه گرفته و احساس امنیت کنند و چون بخشی از غذایشان را جلبکها تشکیل می دهند بایستی در برنامه غذاییشان از ویفرهای گیاهی ، پلاتهای مخصوص میگو ، کاهو و اسفناج و غذاهای زنده و منجمدی مانند آرتمیا و دافنی استفاده کرد .









ادامه دارد .

[Mahdi3000]

4 – میگوهای بادبزنی : ( Fan Shrimp “Filter Feeding Shrimp” )

میگوهای بادبزنی خانواده بسیار قدیمی از میگوها هستند که دارای 15 گروه و بیش از 160 گونه میباشد . میگوهای بادبزنی پسماند خوارانی بی آزارند . دهان این میگوها کوچک شده و چنگالهایشان تبدیل به عضوی بادبزن شکل شده که ذرات غذایی را که در اثر فرسایش آب از کف و یا غذاها جدا شده اند را با تصفیه آب جمع آوری کرده و به دهان انتقال می دهند . وقتی این عضو بادبزنی شکل بسته است مانند نیزه ای تیز است که از آن بعنوان یک وسیله دفاعی استفاده میکنند . حتی گونه های بزرگتر این میگوها نیز تا وقتی که از طرف ماهیها و یا آبزیان دیگر مورد حمله قرار نگیرند بسیار آرام و صلحجو هستند و برای مخازن عمومی با همسایگان صلحجو مناسبند . در تغذیه آنها باید برنامه کاملی شامل غذاهای منجمدی چون آرتمیا و دافنی و پلت های مخصوص میگو و خرچنگ تدارک دید . گرچه آنها بطور معمول ذرات شناور را از آب جمع آوری میکنند ولی از پاهای بادبزنی خود می توانند مانند انگشتهاییبرای کندن ذرات ریز از روی غذاهای بزرگ استفاده کنند .









ادامه دارد .

[Mahdi3000]

شاه میگو یا لابستر

Crayfish Or Lobster

لابسترها در آبهای نسبتاُ خنکتر از محل زندگی میگوها یافت میشوند . چون کنترل این آبزیان در آبهای خارج از بومشان سخت است و در بسیاری کشورها نیاز به مجوز برای نگهداری از گونه های غیر بومی است ، بسختی می توان در فروشگاه ها و مراکز پرورش ماهی و آبزیان آکواریومی آنها را یافت . لابسترها دارای گونه های متنوع با رنگها و فرمهای زیبا و چشمگیر هستند که بهتر است از آنها در یک مخزن جداگانه و اختصاصی نگهداری شود .
مخزن لابسترها باید دارای پناهگاه ها و گیاهان زیاد طبیعی قوی بنیه و مصنوعی باشد زیرا این آبزیان بظاهر قوی پس از پوست اندازی مانند میگوها آسیب پذیر و ضعیف میشوند و نیاز به مخفیگاهی دارند تا بتوانند از خود در مقابل دشمنان محافظت کنند . در عین حال نیاید فراموش کرد که گرچه گیاهکاری برای تمام آبزیان ضروریست ولی با توجه به اینکه این خانواده تبحر خاصی در ویران کردن و از بین بردن شاخ و برگ و ریشه گیاهان دارند - باید با دقت گونه های گیاهی طبیعی را از میان گیاهان ساقه کلفت و مقاوم انتخاب کرده و در صورت عدم امکان ، به گیاهان پلاستیکی بسنده کرد .
لابسترها اصولاُ شب رو هستند و در زمانی که نور کم می شود از مخفیگاه خود بیرون می آیند . پس بایستی ساعت غذادهی آنها را در صبح زود و غروب تنظیم کرد و رفته رفته آنها را به غذا خوردن در روز عادت داد . این آبزیان اگر در گروه باشند ، بسادگی یاد میگیرند که از دست غذا بخورند ولی نباید از چنگالهای پرقدرتشان نیز غافل شد زیرا در صورت احساس خطر می توانند آسیب جدی برسانند . برنامه غذایی آنها باید متنوع و شامل غذاهای خشک ، منجمد و زنده ای چون کرم ، باریکه های گوشت ، ماهیهای کوچک ، دافنی و آرتمیا و پلت های مخصوص میگو به همراه ویفرهای گیاهی باشد .
تولید مثل و پرورش این آبزیان در آکواریومهای خانگی بسیار دشوار است . پرورش دهندگان در مراکز پرورش آنها را به همراه میگو پرورش می دهند که خود روشی تخصصی است و نیاز به تجهیزات پیشرفته دارد .



ادامه دارد .

[Mahdi3000]

لابسترها به تفکیک زادبومشان 3 گروه به شرح زیر تقسیم می شوند :



1 – لابسترهای آمریکایی






























ادامه دارد .

[Mahdi3000]

2 – لابسترهای استرالیایی









ادامه دارد .

[Mahdi3000]

3 – لابسترهای اروپایی و آسیایی





ادامه دارد .

[Mahdi3000]

خرچنگ های آبزی

Aquatic Crabs

این خرچنگها تمام و یا بیشتر وقت خود را در آب بسر میبرند . آنها طبیعتاُ اگر موفق شوند شکارچی ماهی ها و دیگر آبزیان هستند ولی انواع کوچکتر به شرطی که همسایگانشان در کف آکواریوم به استراحت نپردازند برای مخازن عمومی مناسبند و می توان گفت که برای ماهی ها و دیگر آبزیان خطری ندارند .
آنها آب لب شود را به آب شیرین ترجیح می دهند و در صورتی که کمی نمک به آب اضافه شود می توانند خود را با آن تطبیق دهند و بهتر است که جزیره ای برای آنها در آکواریوم تعبیه کرد تا بتوانند گاهی از آب بیرون بیایند و استراحت کنند .
در طبیعت خرچنگها از آب شور به سمت آب شیرین می روند ولی برای جفت گیری و تخم گذاری به آب شورتر و یا گاهی به دریا بر می گردند .
برنامه غذایی خرچنگها با عنایت به همه چیز خوار بودنشان باید شامل غذاهای زنده و منجمدی چون کرم خونی ، صدف ، حلزون ، دافنی و آرتمیا با اضافه غذاهای گیاهی مانند سبزیجات و گاهی تکه های کوچک میوه به همراه پلتهای مخصوص میگو و خرچنگ و ویفرهای گیاهی باشد . قابل توجه است که اگر به اندازه کافی غذای گیاهی در اختیارشان قرار ندهید به گیاهان آکواریوم حمله ور می شوند و آنها را تخریب می کنند .

تولید مثل :

پرورش دهندگان از دو روش برای تولید خرچنگها استفاده میکنند که به روش ساده و تخصصی معروف شده اند . در روش ساده که فراگیرتر نیز هست آنها از چند گونه میگو در کنار خرچنگها و همزیستی بین این دو آبزی بهره می برند و در روش تخصصی که روشی بسیار پیچیده است به تجهیزات پیشرفته و در کنار همین روش همزیستی بین میگو و خرچنگ استفاده می گردد .
وقتی لاروهای خرچنگ از تخمهای ریزشان متولد میشوند شباهت بسیاری به لارو میگو دارند . آنها دارای 3 جفت شاخک که کار اندام شنا ، چشم ، چشایی ، شنوایی و لامسه و اندام تغذیه را همه با هم انجام می دهند ، هستند .
پس از مدتی رفته رفته اندام دیگر آنها نیز رشد کرده و بوجود می آیند تا کم کم شبیه والدین خودشان بشوند . در شرایط طبیعی لاروها از پلانگتونها تغذیه می کنند . در آکواریوم بیشتر نوزادان تلف می شوند و تنها چند صد لارو از میان صدها هزار تخمی که گذاشته می شوند به سن بلوغ می رسند . از اینرو برای تولید تجاری نیاز به روش تولید تخصصی است .
در حقیقت تولید خرچنگ برای آکواریوم داران گرچه تعداد کمی از آنها زنده می مانند ، نسبتاُ ساده است . با کمی تعویض آب برای رسیدن تدریجی به شرایط مناسب برای والدین که همان آب نسبتاُ شور است خرچنگها تخمگذاری می کنند . خرچنگ ماده تخمها را زیر صفحه پلئویود واقع در زیر شکم خود حمل می کند . پس از 3 هفته تخمها باز شده و در آب رها می شوند . در این زمان است که کار بسیار دشوار و نزدیک به غیر ممکن آکواریوم دار شروع می شود . لاروها باید با غذاهایی مانند پلانگتون ، فیتوپلانگتون و روتیفر تغذیه گردند و در عین حال کیفیت آب در تمام طول مدت بالا و نزدیک به آب دریا باقی بماند .

انواع متداول خرچنگ در آکواریوم ها :









پایان .

منبع :

کتاب اطلس ماهیان آکواریوم آب شیرین

گردآوری و تالیف : مهدی اعظمی

تایپ و اسکن : Mahdi3000